Í verkum Tedda má finna streng og tilfinningu sem nálgast það að vera frumkraftur listarinnar eða frumþörfina sem listin er manninum. Sum verkin eru eins og 5000 ára gamlar leifar af fornri menningu. Það er eins og að í efniviði listaverkanna megi finna tíma, aldur og reynslu sem speglar aldur og reynslu listamannsins sjálfs. Viðurinn er ekki tækur til sköpunar fyrr en hann hefur safnað um sig nógu mörgum árhringjum og ekki er verra ef hann hefur einhverja sögu að segja, hvort sem hann hefur rekið stefnulaust um heimshöfin eða legið sem bryggjustólpi í Reykjavíkurhöfn um áratugaskeið. Það má segja að í viðnum og Tedda sjálfum mætast aldir og áratugir af reynslu og ævi sem kalla síðan á form og nýjan tilgang eða líf. Teddi nýtir formskyn sitt og þekkingu úr prentiðninni og finnur henni nýjan farveg í tré eða málmi. Gömul brotin skipsskrúfa úr strandi í Skerjafirðinum öðlast nýtt líf sem koparskúlptúr í listaverki, eins og kannski listin hefur kallað Tedda sjálfan til sín eftir eitthvert strandið þegar hann hafði velkst of lengi um heimshöfin.

Teddi er ævintýramaður af gamla skólanum og efnið ber heimsmynd hans vitni. Í verkunum eru ekki aðeins rekaviður og bryggjustólpar heldur má einnig nefna purpurahjarta frá Chile, mahogni og eik af ýmsum gerðum. Í nokkrum verkum mætast járnviður frá afríku og íslenskt líparít.